Tourist's dillema

 

More I think about it, more I am convinced. In process of globalization and all the cities in the world looking the same, the tourists are suffering gravely.
In recent times, lot of these incidences happened where I kept on thinking about what can you see in a particular city, as a tourist. Well I know you do not visit cities as tourists, you go serene landscapes like the north-eastern states, Kashmir or you might go on a temple tour in kashi and Uttarakhand. You generally do not come to visit Pune or Chennai or even Mumbai for that matter unless you are en route some different destination.
But if  you do, there remains a big question on what you wold see. Or make an effort to particularly visit, which you have not seen before. I have one-odd visitors in Chennai. I am expecting two families in November as well. When they ask me what do I see in Chennai, I am dumb. Sure, there is Marina beach. There is a museum (which I have not been yet, but heard it is decent) and there is kapalleeshwar temple. My list ends here. I can not think of anything else and drift our conversation to shopping in Nalli and Pothy's for the rich south Indian silk. Followed by a steaming hot idli or appams and filter coffee. All this generally takes up a day, and most of the people are happy about it.

Problem lies with people like me, who do not  have much of fascination with the beach, Museum might be too boring and shopping only makes me cringe. In fact, the problem is also bigger with young boys, who have no desire to visit temples, silk shops or museums. Not even crocodile bank or zoo. (yes, there is a crocodile bank in Chennai)  What do I show them, where do I take them?

And in fact, if somebody asks me about Pune, I will still be left in the same puzzle. There is agakhan palace, shaniwar wada and Museum. What after that?  All cities have a CCD, all cities have a movie screen and all cities have a mall. They all look the same. All cities have a Thai restaurant (Chinese is passe!) , a roof-top bar, a lunch buffet and a park. Where is the novelty? Where are the things those were unique to a city's life and culture and still serve as an attraction to tourists? I really really enjoy the Tekdi in Pune. But no tourist ever visits a tekdi. Apart from that, it is the same story. Movie, malls, Fancy restaurants and shopping spree. I am planning to visit Bangalore for 3-4 days next week. I searched online for sightseeing destinations, and most of the sites suggested Mantri mall, Garuda mall, and Lalbaugh.  Little more search did get me something else like Banerghatta park but else the same story continues.

I miss the days when all cities used to be different than each other. Look different, feel different, even smell different. Now with the flyovers, the malls, the multiplexes and the fancy restaurants, the uniqueness is gone. I can just go to Bangalore and say it feels like Pune, I can visit Chennai's malls and say it is like Mumbai. Well, losing it's individuality is a characteristic of city and the life in city. may be because of that people have started going to far and more far off places. You can do kayaking, long walks in mountains, hiking, water sports and bungee jumping. At least it is something you do not do in city, you feel good at the novelty value it provides, and you are content with your tourism.  Else Thai restaurants are to greet you in every city, and they will call on you till you believe that malls and food joints are the places to be.

What did a poor tourist ever do?

The professional melancholy

 

It has been a while since I wrote something guys. I wrote about auroville, and then there has been no activity here. Well, generally my blogs reflect my mood in that particular phase of life. Ok, life is too much of a word. It is those particular 2-3 weeks of my life. I have been feeling- well -lack for a better word- melancholic and dull. Actually the dullness reaches melancholy quite often these days.

You know, there are phases in your life. Of course you know. But I do not know how many of you experience these phases in your professional life. For past few days, I have been extremely dull. It might be physical un-wellness- had cough, cold and paraphernalia-    I am on antibiotics. It might be the same old mundane routine. It might be stress. But I keep on feeling that I am not doing anything worthwhile, I keep on feeling extremely bored, i dread going to work every morning, and I am generally lost these days.

I remember, both my previous jobs had given me such phases in around 9th month of that Job. The initial excitement is long dead, you get a good grip of your work. Some tasks are set in front of you. You strive hard to complete it. you fall into a pattern. Then you start realizing that that initial shaky period is over, and the thing you were working hard upon is about to be completed. And there is NOTHING new that is happening around you. I am precisely in my 9th month of this job, and that phase has taken over again.

May be I should talk to my superiors about change of work. Perhaps I should  come up with something on my own. May be I should quit?! May be I should take a break. No clue. There is a hope that novelty value will not deplete any more, and something real exciting comes up again, very soon!

 

ऑरोविल- भाग २

गेल्या  पोस्ट मध्ये ऑरो विल बद्दल थोडं लिहिलं होतं. आज त्याच्याच पुढची काही माहिती.ऑरो  विल मधल्या मातृ मंदिराचा फोटो पुष्कळ लोकांनी पाहिलेला असतो. मातृ मंदिर हा ऑरो विलचा आत्मिक केंद्रबिंदू आहे. त्यात नेमकं काय आहे? ते इतर मंदिरा सारखं मंदिर नाही, किंबहुना कुठल्याच धार्मिक प्रार्थना स्थळा सारखं नाही. ती एक ध्यान करायची जागा आहे असं आपण म्हणू. अगदीच तात्विक शब्दात सांगायचं तर आपला ‘आतला आवाज ‘ ऐकण्याची ती जागा आहे. मातृ मंदिरात आत पूर्ण म्हणजे पूर्ण शांतता पाळली जाते. तुम्ही आत गेलात की वर चढत जाऊन एका आणखी मुख्य खोलीत प्रवेश करता. त्याला इनर चेंबर म्हणतात. तिथे मध्यभागी एक पृथ्वी गोला सदृश स्फटिक आहे, ज्यावर छतातून थेट सूर्यकिरण पडतात. त्यापाशी तुम्ही बसून सुमारे अर्धा तास ध्यान करावं अशी अपेक्षा असते. तिथे भजन करणे, श्लोक म्हणणे, प्रदक्षिणा, लोटांगण घालणे अश्या कुठच्याही धार्मिक गोष्टी आणि हालचाली अपेक्षित नाहीत. हास्य विनोद, गप्पा, टवाळक्या, किंवा उगाचच शांतता भंग करणाऱ्या गोष्टीना पूर्ण मज्जाव आहे. इच्छुकांसाठी मातृ मंदिराच्या व्हिजिट रोज सकाळी आयोजित केल्या जातात, मात्र त्याला आधी वेळ घ्यावी लागते,इतकंच.

मातृ मंदिराचा इतिहास मोठा रंजक आहे मात्र. मदर यांनी जेव्हा ऑरो विल ची संकल्पना मांडली, तेव्हा ही जमीन जवळपास पूर्णतः पडीक होती. १९६८ साली ऑरो विल चं औपचारिक उद्धाटन झालं. भारतातल्या प्रत्येक राज्यातल्या आणि जगातल्या प्रत्येक देशातल्या तरूण प्रतिनिधींनी याला हजेरी लावली. त्यांनी स्वतःबरोबर त्या त्या ठिकाणची माती आणली आणि तिथे ती अर्पण केली. या नियोजित वसाहतीचा भौगोलिक केंद्र बिंदू हा एक वटवृक्ष ठरवला गेला. (सध्या मातृ मंदिराच्या आवारातच हा वटवृक्ष आहे.) या मातृ मंदिराच्या भोवती १२  बागा असतील, आणि अखेर या बागांभोवती एक तलाव असेल, असं डिझाईन देखील ठरवलं गेलं. 

मातृ  मंदिराच्या आवारातला तो वटवृक्ष -सध्या- the banyan. 

पुढल्या २ वर्षात स्थानिक कलाकारांच्या मदतीने या मातृ मंदिराचा ढाचा ठरला. १९७० मध्ये रॉजर अंगर या फ्रेंच आर्किटेक्ट ला अखेर हे काम सोपवण्यात आलं. पुढील अनेक वर्षात त्या ढाच्यात बदल होत राहिले. १९७१ ला जेव्हा बांधकाम सुरु झालं तेव्हा फक्त स्थानिक ऑरो विल च्या नागरिकांनी कामाला सुरुवात केली. पण नंतर मजूर बोलावले गेले. बागांच काम सुरु झालं. नोव्हेंबर १९७३ ला पहिल्या मूळ चार आधार स्तंभांच बांधकाम संपलं आणि मदर चं देहावसान झालं. हे मंदिर पूर्ण व्हायला पुढली ३५ वर्ष जावी लागली. मूळ तो मंदिराचा भव्य गोल पेलणारे खांब, इनर चेंबर, मंदिरचा सोनेरी पृष्ठभाग नंतर वातानुकूलन व्यवस्था,त्या साठी सौर उर्जा संयंत्रे, आतमधली कार्पेट, हे पूर्ण करत करत अखेर मे २००८ मध्ये ते मंदिर आता आपल्याला दिसतं त्या स्वरूपात आलं. अर्थात बागांची कामे अजून चालू आहेत, त्याला काही काळ लागेल. मात्र तुम्हाला आतला आवाज ऐकायची इच्छा असो, व नसो, मातृ मंदिर हे अवश्य बघण्यासारखं आहे, हे नक्की.
कम्युनिटी ही एक ऑरोविल मधली संकल्पना मला आवडली. ऑरो विल मधली नागरिक हे अनेक कम्युनिटी मध्ये विभागले गेले आहेत. आपण सोसायटी मध्ये राहतो तसंच. पण ह्या सोसायटी या साधारण समान आवडी, जगण्याच्या समान पद्धती यावर ठरवल्या जातात. तुम्ही तुमच्या सार्वमताने कम्युनिटीचं नाव ठरवायचं. पण एका कम्युनिटी मध्ये सरासरी १०-१२ कुटुंबच असतात. यंत्र, verite, , aspiration, साधना फॉरेस्ट, अग्नी जात, अशी अगदी वेगवेगळी, आणि संस्कृतीची प्रातिनिधिक नावे या कम्युनिटीज ची आहेत. सगळ्या कम्युनिटी आकाराने सारख्या नाहीत. काही प्रचंड मोठ्या आहेत, (इथल्या मानाने) काही अगदीच २ कुटुंबांच्या आहेत. काही कम्युनिटी चे स्वतःचे हॉल आहेत, कार्यक्रम करतात, एकत्र काही उपक्रम करतात. त्यांनी देखील काही न काही स्वरूपात ऑरो विल ला मदत करावी, असं अपेक्षित असतं. एप्रिल २०१२ च्या मोजणी नुसार ऑरो विल च्या नागरिकांची संख्या होती सुमारे २५००. आणि साधारण ३५ देशांतले हे लोक आहेत! Auroville international ही जागतिक संस्था २४ देशांमध्ये आहे.आणि त्या त्या ठिकाणी ऑरोविल चा प्रसार अथवा मार्गदर्शनाच काम ही संस्था करते.


तुम्ही ऑरोविलला राहता म्हणजे बऱ्याचश्या जंगलात राहता हे खरं असलं, तरी रानटी वातावरण मात्र तिथे अजिबातच नाही! शारीरिक शिक्षण,व्यायाम, कला, आरोग्य सेवा, असे अनेक उपक्रम इथे ‘पीतंग’ कल्चरल सेंटर मध्ये चालतात. आता तुमच्या माझ्या सारखे सामान्य लोक ऑरो विल मध्ये जाऊन राहू शकतात का? तर अर्थातच याचं उत्तर हो असं आहे, हे आपण पाहिलं. मग यांच्या पोटा पाण्याची सोय? तर ती बहुतांश ऑरो विलच्या व्यावसायिक युनिट्स मध्ये काम करून लागते. तुमच्या मुलांच्या शिक्षणाचं काय? अर्थातच ऑरो विल मध्ये शाळा आहेत. एकच नाही, पुष्कळ आहेत. रश्मी त्यातल्याच एका शाळेत सकाळी दोन तास जाते. आम्ही तीही शाळा बघून आलो. आपल्याकडे  टिपिकल प्रायोगिक शाळा असतात, तशीच आहे. एका इयत्तेचा एकाच वर्ग. सकाळी ८ ते दुपारी ३ शाळा. ती मुलं सर्व विषय शिकतात, पण भाषा, कला आणि खेळ यांना काकण भर अधिक महत्व दिलं जातं. या मुलांच्या वर्गात सगळ्या देशातली मुलं असतात आणि त्या सगळ्यांनाच इंग्लिश येतं असं नाही. मग आधी त्यांना इंग्लिश शिकवलं जातं! आणि तरीही नाही समजलं तर रश्मी सारख्या ताई असतातच शंका विचारायला. ९ मुलांमागे एक शिक्षक हे प्रमाण देखील मला अतिशय आदर्श वाटलं. कॉलेज मात्र अजून ऑरोविल मध्ये नाही. अर्थात ऑरो विल ही वसाहत देखील अजून पूर्णत्वाला गेली नाही. मूळ संकल्पनेप्रमाणे अजून अनेक लोक इथे यायचेत, अजून बराच विकास व्हायचाय, सामाजिक, आर्थिक, सांस्कृतिक आणि आध्यात्मिक देखील.


एकूणच तुम्ही मूळचे कुठलेही असा, इथे येऊन राहणं शक्य आहे. आपल्या व्यक्तिमत्वाच्या विकासासाठी, एक वेगळी जगण्याची पद्धत(way of life) अवलंबण्यासाठी, universal town खरंच असू शकतं, हे बघण्यासाठी, तर इथे यावंच इतकं हे ठिकाण वैशिष्ट्यपूर्ण आहे. अर्थात मी मागे म्हणाले, तसं अनेक जण याला दोन दिवस जगायला ठीक आयुष्य, किंवा आदर्शवादी जीवन म्हणतील. असू शकेल. तरी एक प्रयोग म्हणून बघायला हे ठिकाण खचितच उत्तम आहे. तेवढाच आपल्या रोजच्या धकाधकीतून, कामातून, वैतागातून, ‘मजा करण्यातून’, ट्राफिक मधून, आणि  फेसबुक, इ-मेल मधून विरंगुळा. नाही का? ऑरोविल ची दारे कधीही उघडीच आहेत!   



Image courtesy- 
image 1- the Matrimandir- http://www.flickr.com/photos/infiknight/6795440348/
image 2- banyan and matrimandir-  http://whit-intothewoods.blogspot.in/

ऑरोविल!

 

चेन्नईला आल्यापासून पोन्डिचेरी ला जायचं मनात होत. आमचे एक समवयस्क नातेवाईक-कम-मित्र- हर्षद आणि रश्मी- असे औरोवील ला राहतात. ते अनेक काळ बोलावतायत. पण ते काही जमत नव्हतं. अर्थात मध्ये एकदा मित्र मंडळी आली असताना त्यांना  घेउन गेलो होतो- पोन्डी, महाबलीपुरम, वगैरे असे. पण निवांतपणे केवळ ऑरो विल मध्ये जाऊन राहायचा काही योग जमला नव्हता. दोन आठवड्यांपूर्वी एक दिवस मात्र  हर्षद आणि रश्मी ला फोन केला, आणि दुसऱ्या दिवशी परस्पर ऑफिस मधून लाल डब्ब्यात बसून मी औरोवील ला रवाना झाले!
ते ३६ तास फार म्हणजे फार वेगळे आणि सुंदर गेले. चेन्नई ला किंवा पुण्यालाही मी कधी करत नाही अशा अनेक गोष्टी केल्या,पाहिल्या, आणि चित्त प्रसन्न करून आले. ऑरोविल बद्दल बऱ्याच लोकांना विशेष माहिती नाही, केवळ ऐकीव माहितीवर औरोवील बद्दल मत बनवणारे अनेक लोक मला आत्ता पर्यंत भेटले. त्यात ऑरो विल म्हणजे अरविंद आश्रमाचा एक भाग ते एक हिपी लोकांचं गाव असे अनेक समज मला आढळले.  फार नवीन गोष्टी काही मी सांगत नाहीये, पण निदान वस्तुस्थिती ला- एक नवीन कल्पना म्हणून- आहे तसं लोकांसमोर ठेवण्यासाठी  हा प्रपंच.
ऑरो विल ही एक प्रायोगिक तत्वावर उभारलेली वस्ती आहे. किंवा गाव म्हणू. श्री अरविंद सोसायटी ने ते १९६८ साली सुरु केलं.मीरा अल्फास्सा, उर्फ मदर- अरविंदांच्या अध्यात्मिक शिष्या/उत्तराधिकारी/ सहचरी- यांच्या पुढाकारातून त्याची उभारणी सुरु झाली. त्यांनी ऑरो विल ची  आदर्श कल्पना कशी मांडली?
 तर त्यांच्या मते ऑरो विल हि एक प्रायोगिक, वैश्विक वस्ती आहे. (experimental, universal township). या वस्तीत दुनियेतले सर्व स्त्री पुरुष, त्यांच्या राष्ट्, वंश, वर्ण, आणि सर्व राजकारणाच्या पलीकडे जाऊन, एकोप्याने राहतील. या वैश्विक वस्तीने पुढे जाऊन अखेर  मनुष्यजातीची उन्नती साधावी, अशी त्यातून अपेक्षा होती. सुमारे ५० हजार लोकांसाठी ही  वस्ती असावी, ज्यात सर्व देशातले लोक मुक्तपणे राहतील अशीही मूळ योजना होती.. या प्रयोगाला भारत सरकारने पूर्णतःपाठींबा दिला. झालाच तर, युनेस्कोने देखील १९६८ पासून ४ वेळा आत्ता पर्यंत त्याला पाठिंबा घोषित केला. युनेस्कोच्या सगळ्या सभासद देशांना युनेस्को ने हे आवाहन केलं, की ऑरो विल मध्ये वास्तव्यास या, या प्रयोगात सामील व्हा.
आता हे सगळं बोलायला आणि ऐकायला अति मधुर आणि आदर्श असलं तरी एक गाव उभारायचं आणि ते  चालवायचं म्हणजे त्याला काहीतरी योजना आणि पद्धत हवी.औरोविल ला देखील ती आहे. त्याला एक शासन व्यवस्था आहे, त्या व्यवस्थेचे नियम कायदे कानू आहेत, स्वतःची अशी एक अर्थ व्यवस्था आहे, काही मूळ तात्विक मुद्दे पाळावेत अशी अपेक्षा आहे,  मात्र तरीही तुम्हाला हव्या त्या गोष्टी करायचा मुक्त स्वातंत्र्य बऱ्याच प्रमानात आहे.
औरोविल ची शासन व्यवस्था ऑरो विल फाउंडेशन ही एक समिती बघते. ही समिती बऱ्यापैकी भारत सरकारच्या आधीपत्याखाली आहे.मात्र दैनंदिन कामांचे अधिकार, आणि अर्थातच जबाबदारी ही बऱ्यापैकी सामान्य ऑरो विल नागरिकाकडे असते. working committee आणि auroville foundation अश्या इथल्या काही मुख्य समित्या.समितीच्या कामात उतरंड नसते, असं या समितीचा दावा आहे. ऑरो विल च्या नागरिकांपैकी, कोणीही त्या समितीचा हिस्सा असू शकतो, आणि काम बघू शकतो. काम करणारच असा निश्चय मात्र पक्का हवा. पक्षीय राजकारणाला ऑरो विल चा पूर्ण विरोध आहे. तुम्ही राजकीय पक्षाचे सदस्य असणं अपेक्षित नाही. कारण राजकारणाने समाजात फूट पडते असं त्यांचं म्हणणं आहे. त्याशिवाय सर्वात महत्वाची गोष्ट. ऑरो विल मधील सर्व मालमत्ता, जमीन, इमारती किंवा इतर, ही ऑरो विल फाउंडेशन च्या मालकीची आहे. त्यावर कुठल्याही  व्यक्तीची मालकी नाही. म्हणजे तुम्ही ऑरो विल मध्ये गेली ५ वर्ष एक घर बांधून राहत असाल, पण ते घर तुमच्या मालकीचं नाही. त्याची मालकी ऑरो विल ची असते! ऑरो विल मध्ये बरीच छोटी व्यावसायिक युनिट्स आहेत. सर्व प्रकारची. छोटे कारखाने, कन्सल्टन्सी, अभियांत्रिकी उद्योग, हस्तोद्योग, आणि बरेच. ऑरो विल ही वस्ती ही आर्थिक दृष्ट्या स्वयंपूर्ण करायची असं औरोवील चा मानस आहे, आणि त्यामुळे त्या युनिट्सचं तिथे असणं महत्वाचं आहे.

पुढला  मुद्दा येतो अर्थातच पैशांचा. या दोघांनी त्याबद्दल इंटरेस्टिंग माहिती दिली. औरोवील चालवायला लागणाऱ्या पैशांचा काही भाग हे भारत सरकार auroville foundation ला  देतं. शैक्षणिक किंवा इतर विकासकामांसाठी हा पैसा मुख्यतः वापरला जातो. शिवाय ऑरो विल च्या आतली जी व्यावसायिक युनिट्स आहेत, छोट्या कंपन्या, ते त्यांच्या उत्पन्नातला ३३ टक्के भाग ऑरो विल ला देतात. शिवाय देश विदेशात पसरलेल्या चाहत्यांकडून, सुहृदांकडून, NGO कडून देखील पुष्कळ देणग्या येतात. आणि शिवाय हे सोडून ऑरो विल च्या नागरिकांने देखील काही मदत करावी अशी अपेक्षा असते. त्यात रोख रक्कम, वस्तू किंवा काम या स्वरूपात तुम्ही आपली मदत देऊ शकता. हर्षद आर्किटेक्ट आहे. तो तिथल्या एका कंपनीत काम करतो. त्या कंपनीच्या उत्पन्नातला ३३ टक्के वाटा कंपनी ऑरो विल ला देते. रश्मी एका सोलर टेक्नोलॉजी कंपनीत काम करते. झालंच तर ती सकाळी २ तास ऑरो विल च्या एका प्राथमिक शाळेत जाते आणि शनिवारी-रविवारी मातृ मंदिर च्या धुलाई केंद्रात देखील काम करते! समजा तुम्ही ऑरो विल चे नागरिक झालात, आणितुमच्या कडले सर्व पैसे संपले, तर काय असा प्रश्न मी अर्थातच त्या दोघांना विचारला. त्यावर बेसिक गरजा भागतील अशी व्यवस्था ऑरो विल फाउंडेशन करतं असं मला कळलं.
तुम्हाला  ऑरो विल मध्ये येऊन कंपनी काढायचीय-खुशाल काढा. अर्थात त्या auroville foundation ची परवानगी घेउनच, आणि ऑरो विल चं नागरिकत्व घेउनच म्हणा. पैसे गुंतवायला मात्र ती एकदम बेकार जागा आहे. कारण जागा घेऊन त्यावर आपलं मालकी हक्क प्रस्थापित करणे अशी मुळात कल्पनाच नसल्याने, investors ना काही गम्य नाही.
हर्षद आणि रश्मी चं दैनंदिन आयुष्य मात्र शहरापेक्षा बरंच वेगळं आहे. त्यांनी अजून औरोवील चं नागरिकत्व घेतलं नाहीये. त्यामुळे  ऑरो विल ने त्यांना जमीन दिलेली नाही. ते एका वेगळ्या घरात राहतात- खाजगी घरात-भाड्याने. त्यांच्या घरात टीव्ही नाही. बेसिन नाही. पेपर येत नाही. वीज असली तर असते, नाहीतर आनंद. फोने नाही. इंटरनेट चं प्रश्नच नाही.जवळ केवळ टपरी सदृश दुकान आहे. सार्वजनिक वाहतूक व्यवस्था फारशी नाही. झालंच तर मध्यंतरी 'थाने' चक्रीवादळाने तिथे ४० टक्के झाडं पडली.
 पण ते खूश आहेत. त्याचं काम चांगलं आहे. आणि शिवाय त्यांना एक जीवनाचा वेगळा अनुभव मिळतोय. १० ते ५ असं ऑफिस करून ते ५- १० ला घरी येतात. आल्यावर संगीत. हर्षद चं वादन आणि गप्पा. रोज रात्री मेन बिल्डिंग पासच्या थिएटर मध्ये एक सिनेमा असतो. कुठल्याही भाषेतला जगभरातल्या. ते तो अनेकदा बघतात. ओपेन एअर थिएटर ला जगभरातले  नाटक, नृत्य, कविता, साहित्य, चित्र-शिल्प वाले कलावंत- वेडे वर्षभर सादरीकरण करत असतात. ते त्याचा आस्वाद घेतात. आपापली  वाद्ये घेऊन,जवळच पोन्डीचेरी ला जाऊन १५- २० जण जामिंग करतात. मधूनच पवनचक्की वर फिरायला जातात. त्यांच्या अंगणात मोर येतो. ते गडद अंधारात ऑरो विल च्या रस्त्यांवर, जिथे भयाण झाडी आहे, तिथे पायी फिरायला जातात. आणि जगभरातल्या अनेक देशांचे त्यांचे मित्र मैत्रिणी आहेत. त्यात मग येतात मूळचा फ्रेंच असलेला कमाल  ड्रमर सुरेश, त्याच्या ऑफिसातले कोरियन सहकारी, रस्त्यात भेटणारी जर्मन बाई, कामवाली तमिळ बाई, आणि इतर- हे केवळ काही नमुने, जे मला देखील भेटले.
आता यावर अनेकांचं असं म्हणणं असेलच की हे आदर्शवादी आयुष्य आणि अति आदर्शवादी गाव आहे.आहे. किंवा दोन दिवस जगायला बरं आहे. रोज काही जमणार नाही. मी नाही म्हणत नाही. आपल्या त्या त्या वेळच्या गरजा आणि अपेक्षा यावर कुठला आयुष्य चांगलं ते ठरत असतं. त्यामुळे त्यावर नो कॉमेंट्स. ऑरो विल मधलं शिक्षण, कला, विकासकाम आणि मातृ मंदिर यावर पुढल्या भागात..

The arranged marriage to chennai!

 
So in spite of my convenient resolution to write once a week, I failed to follow for last two weeks. Deep apologies! But you see guys, you always find reasons like super busyness in office and having guests over on the one sunday that you get. Whatever, here I am with this weeks post.
I read an aquaintance's blog some days ago, where she had written about arranged marriages. And it's not just to a person. It can be to a place,job,surrounding or anything whatsoever. I liked the conncept, and tried to evaluate it in my own context.
Pune, is and will always be my true love, from bottom of my heart. Going by Filmi concepts- it is that pyaar which happens only once-the true love.It is not as if the other person is faultless, but you do not base your decision on them. You love them in spite of it.

I spent a year and half in Mumbai, and that city to me is like a mad fling, done without thinking much about it. I started the relationship with hate, and soon it turned into love. rather than love, a passionate attraction about city. The zest, the people, the life and the speed of life attracted me, it still does.But I know I will not have that one and half year again in my life ever, and I am happy having some of the fondest memories of Mumbai.
I got married some seven months ago and I came to Chennai fifteen days later.Coming to Chennai was not my plan. Or rather, it was not decided from bottom of my heart. It was an arranged set up. It is like an arranged marriage. You are not in love with the person at first sight. You might also realize that the person has certain faults, and they are going to be there for life. But ultimately, that decision is taken from brain, coz you see that something is going to achieved through this. And well, who does not have faults?

Chennai to me is exactly like a husband from an arranged marriage. I got into it with an open mind, and hoping for the best. I am doing everything to fit into the relation, and still keeping my individuality intact. So I kept on reading about the city in general. I roamed around a lot,went through by lanes, started working here, had a routine set up, kept on talking to people, even learned their language. setting up a house and following a routine is a big part of stabilizing yourself in the city, and I have done it. Survived here through its horribly humid summer, and have got used to weather. I also got my car a week ago,started driving, and feeling more comfortable in the city now.
Like any arranged marriage, there are moments when you re-think about your decision, and there is always some time gone before both get comfortable to each other, have a steady relation and start building a mature relation. I think I have achieved the comfort now, I hope some day Chennai becomes friendly to me, and we start building our relation.
Of course, I keep on missing my true love a lot, but I have made my peace with my arranged set up, and well, I am in a happy space, to say the least! :)

Raju Hirani-need to reinvent

 
The post comes much later than it was intended or expected. I saw a movie couple of weeks back, and it is expected, that I write a review sooner. Nevertheless, staying true to my new resolution of writing once a week, I am writing today :)
I saw Ferrari ki sawari two weeks ago. before entering the cinema hall, I had conversation with a friend- I dunno why, but I think the movie is going to be  LITTLE BORING!  My husband reprimanded me saying do not make assumptions before you actually see a movie. And hence, I entered the theater with falsely assuring myself that movie will be good.
Just that I kept on waiting till the very end credits, that there might be some element in this movie which will really make me laugh/think/entertain. Ofcourse, one can not expect that one single movie will perform all the above mentioned functions, but there has to be something in the movie, which the viewer has to take home. Entertainment/sadness/intense thoughts/confusion/ guilt/ laughter/any other thing. FKS lacked any of these.
I mean, you could appreciate it in bits and pieces. Pieces would be Boman Irani's awesome Parsi bawa, and Vidya Balan's jewellery in her item number, and of course, the red beauty, Ferrari.

Sharman Joshi's attempts are not bad. But the poor guy has over killed, thanks to how his part is written. He seems to be insane after a point. The kid faces same fate. Although, he is a sweet looking boy, with very expressive face. Paresh Rawal is again wasted, with his character in total negativity. And supporting caste is no exception with they playing the parts well, but fundamental flaw is with writing.
I think Raju Hirani has co-written the film or dialogues. I,for one, hated his job in the film. I know Hirnai fans will eat me alive. Do not misunderstand. I myself am  big Hirani fan. Munnabhai is a film which I could watch any number of times, and appreciate small things every time. But that does not mean that he repeats the same things in each and every film. And I am not ready to accept that it's a Rajesh Mapuskar film. It bears too many Hirani touches to believe in that.
How many times do I see a Marathi policeman with some peculiar idiosyncrasy,  who helps the protagonist? How many times do I see an excellent detailing of daily life, with lost sense of reality? How many times do I see a character in sub-villainous roles who suddenly sees sense in the end? How many characters who clap vigorously in the climax scene, wiping their happy tears off? How many 'one last powerful monologue' by the protagonist in the climax scene? I am tired. Hirani style humor is good, but do not overkill,mate. In fact, I am planing to offer Hirani to take me on board as a screen writer for his next film. I really can.

Finally, FKS told me that there exists a person called Rajesh mapuskar in this world. he is noweher to be seen through his movie.  But he gets the credit as director, after all.

Voluntary language barrier

 


Just after I made this convenient resolution to write only once a week, i just let it go and stopped writing. Nope! this won't do.
I had made a draft of some points, and decided that I would post it when I feel the same angst and same feeling of helplessness which I felt when I wrote this draft initially. But I realized that there is a subtle feeling in day today life, and after a point it has now stopped bothering me to a large extent. So I will just make the draft final, what the hell.

I knew about the language barrier when I came to Chennai and I never openly cribbed about it. I learned some basic Tamil to be able to converse on day to day basis, with simple sentences. But I still have experiences which put me into a very agitated mood, and I wonder after a point saying, what will happen to these guys in life? And why is life such?
 I work in a small company of about 25 people. All my colleagues, except a new trainee, are native tamil speakers. Many of them are frightened of me/too scared to talk to/too uncomfortable to talk to. Probably because I speak in English. I have tried telling this for millions of times, with little effect.  I do not speak in English to show off. I speak in English because that's the only common language between you and me. For historical reasons, you do not learn and understand Hindi (and boast about it), and of course we can not converse in our mother tongues coz they are different. Alas, as always my shriek falls on deaf ears.

I went to pondicherry trip with this group of friends from pune. The driver given to us would speak nothing but Tamil he knew little bit of Hindi, and he knew that we are from outside. How that driver troubled us logistically by behaving in most adamant fashion is a different story. But after sensing our inability with language, speaking just in tamil is something audacious!
I see, and I understand that it is happening due to a lack of common language. But that is the whole point of having something called a national language. Plainly refusing to acknowledge and learn it makes no good to anybody. English is a language of world, and most of the tamilians are really OK with basic English. But that does not mean that they will speak in English to help you out.

Point is not tamil, point is the closed mindedness. It does not make their culture or behavior tourist friendly,let alone accommodate an outsider. I think most people would secretly agree that Mumbai is probably the other extreme, but I would prefer that as an outsider. I personally would never dominate over a local language and tradition, but its good to understand whats going on around you,generally. The voluntary language barrier makes you shriek sometimes.
And when asked what will they do if they go to north Indian towns, they say we will never go!

I appreciate the attitude.I really do.